Հին տունը

Մի մարդ կար, որ իր նախնիներից հին տուն էր ժառանգել։

Այդ տան պատերը հիշողություններ ունեին, սյուները՝ աղոթքներ, իսկ բակում դեռ հնչում էին նախնիների քայլերի արձագանքները։

Բայց տան նոր տերը չկարողացավ հասկանալ այդ տունը։

Պատերը նրան ծանր էին թվում, սյուները՝ ավելորդ,

իսկ նախնիների ձայնը՝ անհարմար։

Եվ նա մի տարօրինակ սովորություն ձեռք բերեց․ ամեն անգամ, երբ մի նոր մարդ էր հանդիպում, սկսում էր պատմել, թե որքան վատ վիճակում է իր տունը, ինչքան հին են նրա պատերը և որքան խնդիրներ ունի այդ տունը։

Մի օր մի օտար մարդ լսեց այդ պատմությունը

և ասաց․

- Կարո՞ղ եմ տեսնել այդ տունը։

Նա գնաց, նայեց երկար, շոշափեց պատերը, նայեց բակին

ու հիացած ասաց․

- Սա տուն չէ միայն։

Սա հիշողություն է, արմատ է, պատմություն է։

Տան տերը լուռ մնաց։

Երբեմն տունը խնդիրը չէ։

Խնդիրը՝ ում ձեռքում է նրա բանալին։

Մարի ԳՐԳՈՋԱՅԱՆ

Մեկնաբանություններ